Fundur í tilefni af alþjóðlegum baráttudegi kvenna fyrir friði og jafnrétti 8. mars 2006
“Það er ekkert að óttast”
Eins og flestir muna þá hófst í fyrra í kjölfar breytinga á útlendingalögum mikil umræða um málefni útlendinga á Íslandi, bæði í fjölmiðlum og í samfélaginu sjálfu og það var gott. Og ennþá er mikið fjallað um málefni útlendinga í fjölmiðlum og það sem mér finnst svo sérstaklega mikilvægt og jákvætt er að maður heyrir svo miklu meira í okkur útlendingunum sjálfum, við erum farin að þora að tjá okkur opinberlega í svo miklu meiri mæli en áður tíðkaðist.
Samt er eitt sem mér leiðist svolítið og það er að orðin útlendingar og vandamál virðast alltaf vera í sömu setningunni. Það eru til vandamál sem við þurfum að takast á við og ekki síst konur sem eru af erlendu bergi brotnar, og ég ætla alls ekki að draga úr því, þvert á móti. Svo lengi sem erlendum konum, sem fara frá eiginmönnum sínum af því þeir beita þeim ofbeldi, getur eftir núgildandi lögum verið vísað úr landi, þá skulum við ekki þegja yfir því. En mér finnst líka, að þar sé komin röng áhersla í umræðuna og það gleymist alveg að það getur líka vera rosalega skemmtilegt að vera útlendingur og líka skemmtilegt að fá útlendinga til sín. Og ég er meira að segja sannfærð um að ef okkur tekst að snúa umræðunni við og líta jákvæðnum augum á þessa sambúð okkar, þá gæti okkur jafnvel tekist að vinna miklu betur úr þessum vandamálum sem við erum að ræða um í dag og sum þeirra gætu jafnvel horfið. Um leið og þið kynnist mér þá hætti ég nefnilega að vera útlendingur og byrja að vera bara - Sabine.
Ég finn fyrir ótta í þessu samfélagi að einhvers konar blandað samfélag geti eyðilagt ýmislegt sem er Íslendingum svo kært í menningunni sinni. En ég sé þessa áhættu einfaldlega ekki og ég skal nefna dæmi um það af hverju ég sé þetta ekki.
Tungumálið er Íslendingum svo mikilvægt og sumir gætu haldið að það sé ekki heppilegt að börnin okkar alist upp við tvö tungumál. En mín reynsla af því er allt önnur. Dóttir mín er átta ára og var valin sögumaður jólaleikritsins í skólanum sínum af því að hún vann lestrarkeppnina sem fram fór á undan og ég er mjög stolt af því. Það dregur sem sagt ekkert úr hæfileikum hennar í íslenskunni þótt hún tali annað móðurmál til viðbótar.
Og annað gómsætt dæmi - mér til mikillar ánægju fást loksins niðursoðin kirsuber í matvörubúðum á Íslandi, en það var ekki hætt að selja hangikjöt þess vegna.
Svo eins og fyrirsögn í DV hljóðaði ekki alls fyrir löngu langar mig að taka undir að “það er ekkert að óttast“
– ég held að þið hafið bara gott af okkur.
Sabine Leskopf
